شماری از فعالان حقوق بشر، فرهنگیان و زنان افغان در نامهای سرگشاده به گزارشگران ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، خواستار پایان دادن به تبعیض زبانی سیستماتیک علیه زبان فارسی در افغانستان شدند.
آنان در این نامه نگرانی عمیق خود را نسبت به سیاستهای آگاهانه اداره طالبان برای حذف و سرکوب زبان فارسی دری ابراز کردند و از جامعه جهانی خواستند تا این اقدامات را بررسی کرده و عاملان آن را پاسخگو نمایند.
در این نامه اشاره شده که طالبان با تحمیل زبان پشتو در تمام عرصههای آموزشی، اداری و عمومی، گویشوران فارسی را به طور نظاممند از حقوقی چون مشارکت برابر، دسترسی عادلانه به خدمات و منزلت اجتماعی محروم کردهاند.
از جمله خواستههای امضاکنندگان، تحقیق و بررسی مستقل درباره این تبعیض، به رسمیت شناختن آن در مجامع بینالمللی و پاسخگو ساختن رهبران طالبان است.
گزارشها حاکی است که طالبان پس از تسلط در سال ۱۴۰۰، کاربرد زبان فارسی را در اسناد رسمی، تابلوهای ادارات، رسانههای دولتی و حتی حذف تصاویر شاعران فارسیزبان از فضاهای عمومی محدود کردهاند، در حالی که قانون اساسی پیشین افغانستان، پشتو و دری را به عنوان زبانهای رسمی کشور به رسمیت میشناخت.
