گذرگاههای مرزی زمینی میان افغانستان و پاکستان برای بیش از سه ماه است که بهصورت کامل بسته باقی ماندهاند و این وضعیت، زندگی و تحصیل صدها دانشجو و خانوادههای آنان را به مخاطره انداخته است.
این محدودیت تردد که از تاریخ دوازدهم اکتبر اعمال شده، عملاً امکان بازگشت این افراد به محل زندگی یا تحصیل خود را غیرممکن ساخته است. گزینههای موجود در برابر آنان بسیار محدود و نامناسب است؛ سفرهای هوایی هزینههای سنگین و غیرقابل تحملی دارد و مسیرهای جایگزین غیررسمی نیز با خطرات امنیتی و جانی جدی همراه است.
شاه فیصل، یک دانشجوی ۲۵ ساله رشته پزشکی، از فشار روانی شدید و اضطراب ناشی از دوری از خانواده و عدم اطمینان از آینده خود میگوید.
یک نماینده از جامعه دانشجویان پاکستانی مقیم افغانستان اعلام کرده که تنها در استان ننگرهار، بین پانصد تا ششصد دانشجوی پاکستانی در انتظار یافتن راهی برای بازگشت به وطن خود هستند. شاه فهد امجد، یکی دیگر از دانشجویان پزشکی مقیم جلالآباد، نیز خواستار گشایش فوری و بدون قید و شرط گذرگاههای مرزی شده است تا این بحران انسانی پایان یابد.
پیامدهای این انسداد مرزی تنها محدود به دانشجویان پاکستانی مقیم افغانستان نیست؛ بلکه شمار قابل توجهی از دانشجویان افغان که در مؤسسات آموزشی و دانشگاههای پاکستان مشغول به تحصیل هستند نیز با معضلی مشابه مواجه شدهاند.
این گروه نیز در انتظار بازگشایی مسیرهای امن و قانونی هستند تا بتوانند به تحصیلات خود ادامه دهند یا به خانوادههای خود بپیوندند. این وضعیت بلاتکلیفی، آینده تحصیلی و حرفهای یک نسل از جوانان دو کشور همسایه را تحت تأثیر نامطلوب قرار داده است.
