خالده ضیا، اولین نخستوزیر زن بنگلادش که دو دوره رهبری این کشور را بر عهده داشت، روز سهشنبه در سن ۸۰ سالگی پس از یک بیماری طولانیمدت درگذشت.
خانم ضیا که در سالهای ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۶ و نیز ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ مقام نخستوزیری بنگلادش را عهدهدار بود، نقشی محوری در سیاست این کشور ایفا کرد. وی سه سال پس از ترور همسرش، ضیاءالرحمان (فرمانده نظامی و رئیسجمهور وقت بنگلادش) در یک کودتای نافرجام در سال ۱۹۸۱، وارد عرصه سیاست شد.
او که پیش از این زندگیای خصوصی و خانوادگی داشت، رهبری حزب ملیگرای بنگلادش (بیانپی) را که همسرش بنیان نهاده بود، بر عهده گرفت و در سال ۱۹۹۱ با جلب حمایت غافلگیرکننده جماعت اسلامی (بزرگترین حزب اسلامی بنگلادش) در انتخابات پیروز شد و به مقام نخستوزیری رسید.
کارنامه سیاسی خالده ضیا و رقابت او با شیخ حسینه، نخستوزیر پیشین بنگلادش، به «نبرد بیگمها» شهرت یافت. اگرچه وی از سال ۲۰۰۶ از قدرت دور بوده و دورههایی را در زندان و حبس خانگی گذرانده، اما او و حزب راستمیانه بیانپی همواره از حمایت گستردهای در بنگلادش برخوردار بودهاند.
در آستانه انتخابات ماه فوریه بنگلادش، حزب ملیگرای بنگلادش از شانس خوبی برای پیروزی برخوردار دانسته میشود. پسر خالده ضیا، طارق رحمان، که رهبری این حزب را بر عهده دارد، هفته گذشته پس از نزدیک به ۱۷ سال تبعید خودخواسته به بنگلادش بازگشته و به عنوان نامزدی قدرتمند برای تصدی مقام نخستوزیری شناخته میشود.
بنگلادش از آگوست سال گذشته و پس از سقوط دولت شیخ حسینه در پی اعتراضات مرگبار دانشجویی، توسط یک حکومت موقت به رهبری محمد یونس (برنده جایزه صلح نوبل) اداره میشود.
درگذشت خالده ضیا فصل مهمی از تاریخ سیاسی بنگلادش را میبندد و فقدان او تأثیر قابل توجهی بر فضای سیاسی این کشور در آستانه انتخابات پیشرو خواهد داشت.
