عتیق رحیمی، نویسنده و فیلمساز افغان–فرانسوی و برنده جایزه ادبی گنکور، در واکنش به تخریب سینمای آریانای کابل توسط طالبان گفت: «ویرانکردن سینما، ساختن آینده نیست.» او که نخستین فیلم خود را در سال ۲۰۰۴ در همین سینما به نمایش گذاشته بود، در گفتوگویی با خبرگزاری فرانسه ابراز کرد که از شنیدن این خبر عمیقاً اندوهگین شده است. رحیمی تأکید کرد که آریانا ویرانهای نبود که باید تخریب میشد، بلکه خاطرهای بود که میتوانست دوباره زنده شود.
سینمای آریانا که در دهه ۱۹۶۰ میلادی ساخته شده بود، یکی از محبوبترین مکانهای فرهنگی کابل به شمار میرفت و بسیاری از ساکنان پایتخت فیلمهای برجسته جهانی را در آن تماشا میکردند. این سینما در جریان جنگهای داخلی دهه ۹۰ ویران و غارت شد و در دوره نخست حکومت طالبان به دلیل ممنوعیت سرگرمی، مخروبه باقی ماند. اما در سال ۲۰۰۴ با کمک مالی فرانسه و به طراحی ژانمارک لالو، معمار نامدار فرانسوی، بازسازی و بازگشایی شد.
طالبان اعلام کردهاند به جای این سینما یک «ساختمان مدرن» خواهند ساخت. رحیمی در پاسخ به این ادعا گفت که ویرانی اخیر از ویرانی ناشی از جنگ «بدتر» است، زیرا این بار آن را به نام «مدرنیتهای بیروح، بدون تصویر و بدون سکوت مشترک در تاریکی» حذف میکنند. ژانمارک لالو نیز در واکنشی جداگانه گفت: «تخریب آریانا مانند این است که بولدوزری قلبم را له کند. این سینما نماد امید و آینده بود.» یک شهروند ۶۵ ساله کابل نیز با بیان اینکه این خبر قلبش را شکسته، خاطرنشان کرد که خاطرات بسیاری از تماشای فیلمهای هندی، ایرانی، روسی و اروپایی در این سالن داشته است.
