پس از انتشار بیانیه مشترک «همصدایی ملی احزاب و جریانهای سیاسی افغانستان» توسط گروهی از احزاب مخالف طالبان از جمله شورای عالی مقاومت برای نجات افغانستان و جبهه مقاومت ملی، واکنشهای گوناگون و عمدتاً انتقادی از سوی چهرههای سیاسی دیگر برانگیخته شد. رحمتالله نبیل، رئیس پیشین امنیت ملی، این ائتلاف را «پروژه کشورها» و دارای عمر کوتاه توصیف کرد و به تلاشهای گزارششده جمهوری اسلامی ایران برای همسوسازی مخالفان اشاره نمود. در مقابل، حنیف اتمر، از اعضای ائتلاف، این توافق را سنگبنای همکاری ملی خواند و خالد پشتون آن را تلاشی برای ایجاد یک بدیل سیاسی در برابر طالبان دانست.
منتقدان دیگر به تحلیل محتوای بیانیه پرداختند. نورالرحمن اخلاقی، وزیر پیشین مهاجرین، با استقبال از اصل تشکیل چارچوب مشترک، متن بیانیه را بیشتر شبیه «عریضهای محترمانه به سازمان ملل» تا یک استراتژی سیاسی جدی برای داخل افغانستان ارزیابی کرد.
لطیف پدرام، رهبر کنگره ملی، حتی فراتر رفت و ادعا کرد این ائتلاف بهطور غیرمستقیم به «ثبات و اعتبار بیشتر اداره طالبان» کمک کرده است، زیرا به زعم او نشاندهنده تلاش برای شراکت در قدرت و پذیرش ضمنی وضع موجود است. شاهمحمود میاخیل نیز با کنایه به همگرایی سنتی گروههای خاص، از ائتلاف انتقاد کرد. قابل توجه است که شمار قابل توجهی از جریانها و چهرههای مهم مخالف، از جمله یاسین ضیا، اشرف غنی و امرالله صالح، در این ائتلاف جدید حضور ندارند و از آن حمایت نکردهاند.
