سمیع یوسفزی، خبرنگار باسابقه و تحلیلگر افغانستان، در یادداشتی تحلیلی تاکید کرده است که درگیریهای مرزی و سیاسی اخیر میان طالبان افغانستان و پاکستان، برخلاف انتظارات اسلامآباد، منجر به تقویت جایگاه طالبان در هر دو سطح داخلی و بینالمللی شده است.
به باور وی، مردم افغانستان تا حد توان خود، مواضع سخت و پاسخهای نظامی طالبان به پاکستان را تحسین کردهاند و همین مسئله باعث شده که طالبان با وجود عدم به رسمیت شناخته شدن بینالمللی، در صحنه جهانی از پاکستان موقعیت بالاتری پیدا کنند و به میزهایی مانند گفتوگوهای دوحه، استانبول و ریاض دعوت شوند.
یوسفزی معتقد است که برداشتهای رهبران پاکستان از افغانستان همچنان کهنه و غیرواقعی است؛ به طوری که آنان گمان میکنند بستن گذرگاههای تورخم و چمن میتواند افغانستان را به گرسنگی بکشاند، در حالی که واقعیتهای امروز چنین سناریویی را تأیید نمیکند.
این تحلیلگر همچنین به اظهارات محمد اسحاق دار، وزیر خارجه پاکستان، اشاره کرده که گفته بود این کشور «برنامه عملیات بزرگ نظامی» داشت اما کشورهای دوست مانند قطر مانع شدند. یوسفزی تفسیر میکند که پاکستان اکنون میخواهد به این متحدان نشان دهد که تمام تلاشش را کرده اما طالبان همکاری نکردهاند و تقصیر بر دوش کابل است. وی هشدار داده که استفاده مکرر مقامات پاکستانی از اصطلاح «تغییر رژیم» یک موضوع بسیار خطرناک است، زیرا اجرای چنین طرحی نیازمند هزینههای عظیم، امکانات لجستیکی گسترده و نیروی انسانی فراوان است — منابعی که پاکستان دیگر مانند گذشته در افغانستان در اختیار ندارد.
به گفته یوسفزی، ریاست ارتش پاکستان اکنون در دست کسانی است که مواضع سختگیرانه و تند آنان به مواضع ملا هبتالله آخوندزاده، رهبر طالبان، بسیار نزدیک است و همین امر باعث تداوم تنشها شده است.
این تحلیل در حالی ارائه میشود که تنشهای دو جانبه از حدود دو ماه پیش و پس از حمله هوایی ارتش پاکستان به مناطق کابل و پکتیکا آغاز شد و تاکنون سه دور مذاکرات با میانجیگری قطر و ترکیه نیز نتوانسته این بحران را حل کند. محور اصلی اختلاف، موضوع تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) و فعالیتهای آن از خاک افغانستان است.
در تازهترین تحول، هیئتی بلندپایه از طالبان به ریاض سفر کرده تا با میانجیگری عربستان سعودی، مذاکرات متوقف شده با پاکستان را از سر بگیرد.
